Home

Onvergetelijk

Over een relatie met een borderline vriendin
door Pero
Ik, man van 47 ontmoette een vrouw van 37 die de ex van een oude vriend was.

We kwamen over die ex te spreken en het bleek dat ze door hem veel geslagen en vernederd was. Het was pas een half jaar uit en ze sprak de ene keer haatdragend over hem en de andere keer in de huidige tijd: ”hij doet dit niet, hij doet dat niet, hij moet me respecteren”, alsof er dus nog een relatie gaande was.

Na enkele ontmoetingen veroverde ze me en zei dat ik “heel goed aanvoelde.”

We belandden in bed en hadden heerlijke dagen. Ze dronk echter grote hoeveelheden wijn, zo’n 3 flessen per dag en de nodige joints. Het was volop feest. Ik kreeg de smaak van de liefde te pakken omdat ook ik me heel lang aan een relatie had vastgeklampt die het allang niet meer was. Deze vrouw viel ook op mij terug maar gebruikte me meer als raadsman, wat ik niet in de gaten had waardoor ik een soort relatie veinsde die ooit wel weer goed zou komen. Toen ik al mijn wortels met haar doorsneed voelde ik me goed en opgelucht.

Jarenlang was ik niet geïnteresseerd in andere vrouwen geweest en ik was zo wel wat tekort gekomen.

Bij M., de nieuwe ontmoeting, haalde ik het allemaal in. In de ochtenden echter, zonder alcohol dus, voelde ik een ondraaglijke spanning van M. uitgaan en dacht dat dit aan mij lag, dat mijn aanwezigheid haar niet gelukkig kon maken. Ik moest het niet op mezelf betrekken, zei ze dan.

Het viel me op dat ze soms erg afwezig was. Maar die spanning; ik voelde me er zeer onbehaaglijk bij. Het viel me op dat haar spanning wat wegtrok als er een vriend op bezoek kwam. Het had misschien wel niet met mij persoonlijk te maken maar wel met mijn aanwezigheid. Ze was heel eerlijk daarover. Zei dat ze zich kwetsbaar voelde en heel bang was voor wat er nu gaande was. Ik gaf haar knuffels en genegenheid zo vaak ik maar kon en dat kende ze allemaal niet. Haar hele wezen leek te schreeuwen om warmte en genegenheid en ik gaf het graag. Door toeval kwam ik erachter dat ze alcoholiste was; zat 's ochtends om 10 uur al aan de wijn. Dat ze wat vrienden had die boodschappen voor haar haalde of haar hond uit lieten, want ze was fobisch. Ook bleek dat obscure contacten met randfiguren had die haar van hash voorzagen of anderszins met giften of aandacht bedienden. Ze moest ze van zich afslaan maar trok ze wel aan. Ze schold ze allemaal uit om hun dommigheid. Ze willen allemaal sex, zei ze en daarom krijgen ze het niet. Dan moeten ze maar niet geven, zei ze.

Ik daarentegen was de liefste man die ze ooit ontmoet had, was niet op sex uit geweest en daarom had ze zich voor me geopend. In onze heftige intimiteit vond er niet lang daarna een aandachtsverschuiving plaats; ze opperde steeds vaker waarom “hij” haar dat niet had gegeven, en voor ik het wist sprak ze weer in de tegenwoordige tijd over hem, en bestond ik niet meer. Ze is altijd eerlijk geweest. Ze zei daarover dat ze nog niet klaar was met het oude en nog niet klaar voor het nieuwe.

De zomer begon en we gingen zwemmen. Zij, in het bezit van rijbewijs, moest rijden en ze stond dan “droog.” En weer die ondraaglijke spanning waar ik niets meer over vragen durfde want ze bejegende mij overdag inmiddels meestal nors en kortaf. Ook straalde ze overdag iets uit van, “raak me niet aan.” Omdat ze zei dat ze heel veel problemen had, deed ik het wel, maar vragend en heel voorzichtig. Thuiskomend ging meteen de kurk uit de fles en zag ik haar op slag veranderen en was ik weer de liefste man van de wereld en knuffelden en sexten we heel intens. Als man voelde ik me vereerd dat van alle aanbidders ik de enige was die tot haar slaapkamer werd toegelaten. Ze liet los dat ze steeds vaker met anderen over mij begon te praten en ook haar moeder was nieuwsgierig naar mij. Er begon zich dus een beeld van een relatie af te tekenen. Alleen haar dochter – die bij pleegouders zit – mocht het niet weten omdat haar ex, waar ze zelf geen contact meer mee had, nog steeds de maandelijkse paardstalling voor haar dochter betaalde. Ondanks dat hij niet de echte vader was deed hij dit toch voor het kind.

“Hij is nog steeds een soort vaderfiguur voor haar en dat neem ik haar niet af, hoe erg ik hem ook haat.” Ik begon te merken dat die haat eruit bestond dat ze zijn liefde niet had kunnen veroveren en dat ze zichzelf daarin verloren en weggegeven had.

Zo accepteerde ik haar ‘bezig zijn’ met hem, omdat ze er nog niet klaar mee was en mij had gevraagd dit te accepteren. Ook begon ik de tweedeling te accepteren; overdag spanning, vooral naar mij toe, en 's avonds, na veel alcohol, de liefde, gezelligheid, warmte en genegenheid. Haar huis zat altijd vol en ook daar genoot ik van. Ze had best wel mooie mensen om zich heen verzameld op de obscure figuren na, maar die hadden alleen maar haar 06-nummer en konden niet tot haar huis doordringen want de afspraken met hen had ze buitenshuis. En zo kachelde het vijf weken voort. Was nog steeds verliefd en voelde heel veel sympathie voor dat eerlijke en kwetsbare maar moeilijke wezentje. Op goede dag kwam haar ex bij mij op bezoek die contact met mij wilde herstellen. Ik voelde wat schuldgevoelens jegens hem omdat ik iets te verzwijgen had. Ik besloot haar daarover te raadplegen voor ik iets los zou laten. Ik zei; “moet je luisteren, ik heb weer contact met D. en hij wil me met van alles helpen. Maar ik voel me wat schuldig naar hem toe. En wil hem iets vertellen daarover, dus wat hebben we nu eigenlijk. Hoe mag ik dit noemen. Is het een relatie? Wat wil jij dat ik hem daarover vertel? Mag ik er iets over loslaten of niet?”

Ik zag haar peinzen en ze zei; ”misschien is het een relatie. Ik weet het niet. Maar zoek wel het juiste moment op en de juiste woorden. Ik wil niet dat hij je wat aandoet. Wees dus heel voorzichtig. Je moet wachten tot het juiste moment er is.”

Diezelfde avond zou haar dochter komen en moest ik vier dagen uit beeld blijven.

Tussendoor kwam er nog een telefoontje dat ze bijna niet wachten kon tot ze mij weer kon zien.

Na die vier dagen belde ze me op dat ik weer kon komen.

Toen ik kwam trof ik een heel afstandelijke vrouw aan die zich voor me had afgesloten.

Twee dagen later was het uit. Ze zei dat ze niet verliefd op me was en eigenlijk een figuur zocht met mijn zachtheid maar met meer dominantie. “Jij kunt me niet aan. Ik wil jou niet kwetsen” et cetera. Verdrietig ging ik naar huis en ze gaf me een stencil over borderline mee, want dan zou ik een en ander beter begrijpen. En zo verdiepte ik me via internet en boeken in borderline en ik herkende opeens zoveel. Van de spanning tot de idealisering tot het afbreken van mijn persoon tegenover wie ze steeds minachtender was gaan doen. Van de stemmingswisselingen en leegte waarin ze haar valletjes sluit en voor iedereen onbereikbaar wil zijn en depressies tot de roekeloosheid met dubieuze kerels. Ik kon haar gedrag een naam en een plek geven.

Twee dagen later kreeg ik een verwarrend briefje van haar waarin ze zei dat ik haar hand moest vasthouden en nooit meer loslaten. Maar dat ze de druk toen niet aan kon. En het woord relatie had haar vreselijk benauwd. Bovendien was het nog maar een half jaar geleden dat ze een relatie verbroken had en ook zin had in een leven als vrije vrouw. Toen spraken we af dat ik geen druk meer op haar zou leggen en mijn best zou doen haar te begrijpen. En geen relatie meer met haar wilde en dat alles open stond. Ze schrok van mijn drastische aanpassing en vroeg of ze me dan nog wel te slapen mocht blijven vragen. Diezelfde avond bleef ik weer slapen en hadden heerlijke sex.

De volgende ochtend – kort na de breuk dus – viel het me op dat haar spanning jegens mij was ingeruild voor irritaties. In die week – nu anderhalve week geleden – viel het me op dat het haar onverschillig was of ik er was of niet. Ze liet het allemaal aan mij over. Ik hoefde niet te gaan maar ook niet te blijven. Ze vroeg me niets meer en nodigde me niet meer uit of belde niet. Dat we toch bijna permanent bij elkaar waren kwam door mijn initiatief. Omdat ik geschrokken was van de borderline en haar daarin wilde steunen. Maar ik begon me zo langzamerhand te voelen als de mannen die ze van zich af moest schudden. Opeens begreep ik haar zin; “ik wil je niet kwetsen.” Terwijl ik eerder dacht dat dit een verkapte liefdesuitspraak was geweest kwam ik erachter dat het een projectie was. Ze had me – zonder dat ik het door had - van het hoge voetstuk gestoten en was me inmiddels gaan minachten. Heel soms in woorden, maar meer in gedrag. Eigenlijk was ik haar teveel en dat durfde ze me nog niet te zeggen. Maar zeker weten doe ik dit nog steeds niet.

Mijn aanwezigheid leek haar dus te irriteren. Om de spanning te ontlasten knapte ik haar mountainbike op zodat we naar een dichterbij gelegen (naakt)strand konden fietsen en zij kon zo weer wat drinken en ontspannen. Binnen twee dagen was ze omringd met mannen en de aanbiedingen om gebracht of gehaald te worden stroomden binnen, want het is een bloedmooie meid met uitstraling. Ze negeerde mij zoveel als ze kon en zei tegen iedereen dat ik haar buurman was (wat ook zo is, woon een straatje verderop.) Toch gingen we weer samen naar huis.

Op gegeven ogenblik liet ze zich daar op de derde dag versieren door een jonge stoere tattoebink die haar beschermde en afbakende. Het was te walgelijk om aan te zien.

De zonnige zomeravond sloeg om in noodweer en zo kropen 5 naakte mannen en een vrouw onder een parasolletje. Terwijl er moppen werden verteld zag ik hoe zij zich liet versieren.

Hoe hun benen ineenstrengelden en ze samen een handdoek deelden tegen de plotse kou.

Ik had geen been om op te staan want het was immers uit. Maar dit alles binnen één week nadat we samen nog hadden geneukt en afspraken gemaakt? Na de – veel te lang durende – bui fietste het hele gezelschap richting stad en de bink bracht ons tot mijn verbazing naar huis.

“Ik laat dames nooit alleen naar huis fietsen”. Vlak voor mijn huis – de hare lag iets verderop – splitste ik af want ik had genoeg gezien. Ze nodigde me verrassend genoeg uit om mee te gaan.

Inmiddels zo in verwarring gebracht door haar gedrag dacht ik dat ze mij nodig had als veiligheidsbuffer tegen zijn opdringerigheid. Het gedrag van de borderliner die weliswaar wel genoot van de aandacht maar mij als haar grensbewaker nodig had (ik had zo het nodige gelezen!).

Dus ging ik toch maar mee. Daar ging het veroveringsritueel gewoon voort. Na een nieuwe regenbui raakten we kletsnat en trok de bink zijn kleren uit alsof haar huis het verlengstuk van het naaktstrand was. Zij stopte zijn kleren in de droogtrommel, schoof haar stoel van mij af en hun benen raakten weer in elkaar verstrengeld. Te absurd voor woorden, allemaal. Ik kon het niet langer meer aanzien en vertrok met de staart tussen de benen.

Nog steeds weet ik niet of ze “het” gedaan hebben want ik heb hierna geen contact meer opgenomen en zij evenmin. Een dag later kwam ik haar bij de super tegen en keek ze me met lieve, ontvankelijke ogen aan prikte me in de buik. Ik negeerde haar en liep door.

Ik zag dat ze dronken was want anders had ze me niet aangeraakt.

Dit alles speelde zich 4 dagen geleden af, binnen een week na “de breuk.”

Onze “geschiedenis” heeft zo’n beetje 7 a 8 weken geduurd.

Onze gesprekken gingen over ‘zachtheid’ en ‘macht en overheersing.’

Ik zei dat mijn kracht de zachtheid was en zei vond dat een relatie een machtsspel is.

Ze was bang om overheerst te worden maar had er wel behoefte aan. Ik heb geprobeerd daar doorheen te prikken maar het is me niet gelukt.

Ik ben in een heel diep zwart gat gevallen en mis haar gigantisch maar ben ook diep gekwetst.

Voor mij is het onbegrijpelijk dat ik kort geleden nog zo belangrijk voor haar was en dit moois zomaar opeens over kan zijn terwijl zij zich al een week later door een of andere snoeshaan laat veroveren. Ik voel me ook gebruikt. Ze fietst nu zelfstandig naar dat strand en heeft op dit moment een strandbarbeque waar we beiden voor uitgenodigd waren. Terwijl ik haar al dagen zit te overpeinzen en te missen. Ik hoor taal noch teken van haar.

En het doet pijn dat mijn afwezigheid haar worst is. Maar hier draait niet alles om borderline.

Ze heeft ook behoefte aan vrijheid en wil ook een leven als zelfstandige vrouw ontdekken.

Maar ik zie daarbinnen wel de destructieve borderline eigenschappen als overmatige behoefte aan aandacht, impulsiviteit en overmatig alcoholgebruik. Mijn vraag is nu; moet ik haar – ondanks mijn liefde voor haar - loslaten?

Ons contact was te kort om voor de typische eigenschap van een borderliner in aanmerking te komen; “ze komen altijd bij je terug.” Ik ben bang dat ze me echt dermate heeft ontmanteld (“jij kunt me niet aan, die positieve spreuken die je me geeft heb jij harder nodig dan ik”) dat ik uit haar geest ben verbannen. Maar hoe moet ik die tegenstrijdige uitspraken na de breuk opvatten; ”Houd me vast en laat me nooit meer los”!

Is ze mijn kracht aan het uittesten, mijn stressbestendigheid? Of zoekt ze nu verder naar het – vergeefse – ideaalbeeld van de “krachtige” man die haar leven komt overnemen en besturen?

Als ze geen borderliner was geweest had ik haar voorgoed uit m’n hoofd gezet, maar juist deze irreële toestanden van aantrekken en afstoten en wat ik nu van haar aandoening afweet maakt dat ik me er niet los van maken kan. Erger nog; aantrekken is er niet eens meer bij; ik voel me afgestoten en durf haar niet meer te bellen uit angst voor een nieuwe vernedering die haar weer gelijk geeft; “je kunt me niet aan.” Ik wil haar niet kwijt maar zie het eventjes niet zo helder. Ik vrees dat ik niet tot haar intieme kring van mensen ga behoren die ze vertrouwt, op wie ze terug kan vallen vanwege de sex en de relatievorm die zo bedreigend voor haar is geweest en een langdurige vriendschap onmogelijk heeft gemaakt. Met andere woorden, dat ze me als bedreigend is gaan ervaren en daarom als het ware geëlimineerd heeft. Kent iemand hier dergelijke ervaringen? Wie herkent dit verhaal? En wat heb je ermee gedaan?

Ik sta op het punt om haar òf definitief los te laten òf me in te stellen op een pijnlijke vorm van vriendschap waarbinnen ik – vanwege mijn verliefdheid op haar - veel te slikken heb en mezelf moet wegcijferen. Want dat ik daar nog welkom ben weet ik zeker. Ze is alleen zo gevoelig dat zelfs mijn onuitgesproken behoefte aan een vriendin haar al te veel is! Ook al zeg ik in mijn opofferingsgezindheid vooral vriendschap te willen; ze voelt mijn onderhuidse verliefdheid op mijlenverre afstand wat al als een druk wordt ervaren. Hoe kan ik een en ander omzetten in een vriendschap die haar geen druk geeft? Of is dat in deze ‘setting’ onmogelijk en moet de tijd erover heen gaan? Vorige week nog vertrouwde ze me totaal en nu ben ik uit beeld! Aan de ene kant zegt ze dat ik haar langer moet kennen voor ik haar begrijpen kan en nu al is er geen contact meer! Deze radicale omslag verwart me vreselijk! Ik ben er gewoon kapot van!

Het is onbevattelijk dat zes of zeven intens mooie weken waarbinnen mijn verliefdheid groeide, zomaar binnen enkele dagen op kan houden. Ik kwam zelf in een zwart gat terecht. De breuk was voor mij een shock. Omdat het niet in overeenstemming was met haar woorden. Opeens was er niets meer terwijl ik nog vol van liefde was. Dat probeer ik te duiden nu want van haar hoef ik geen duidelijk antwoord te verwachten na al die tegenstrijdigheden. Nu denk ik dat "houd m'n hand vast en laat die nooit meer los" in werkelijkheid een verzachting voor haar zelf betekende om het pijnlijke van een breuk mee te overdekken terwijl ik het als een liefdesverklaring had opgevat.

Maar ik weet niets zeker. Achteraf gezien denk ik dat haar uitspraak die ze van begin af aan zei; "je kunt me niet aan" te lezen is als; dit wordt niks, ik heb je zwakke plek al gezien. Dat ze - als borderliner - dus op zoek was naar een krachtige figuur die getoetst wordt op het vermogen haar leven te kunnen dragen en te besturen en allang inzag dat ik dat niet kon. En dat ze toch door ging uit angst om me te kwetsen; dat ze dus eigenlijk niet wilde en dat dat die ondraaglijk spanning veroorzaakte. Maar het blijft mijn invulling, achteraf. En ik mis haar gewoon, verdomme.

Maar het was wel erg moeilijk om niet van haar te houden. Haar impulsieve karakter leidt soms ook tot doldwaze en onvergetelijke taferelen. Binnen haar kleine, afgeschermde wereldje kan het er verrekte dynamisch aan toe gaan. En plezier wordt even intens beleefd als verdriet.

Misschien moet ik inderdaad maar wachten tot mijn eigen verliefdheid wat bekoeld is. Aan de andere kant denk ik soms; misschien hoopt ze ook dat ik er doorheen breek. Ik moet soms langs haar huis en zie dat haar valletjes al weer drie dagen gesloten zijn. Ik voel me dan weer week worden. Ik heb met haar te doen.

De zuigkracht is groot.

Pero

Updated July 22, 2003