Home

Bokma

door Mies Prinsen

Bokma

Nadat wij in de tweede helft van 1958 ons flat aan de Haagse Vrederustlaan in orde hadden kwamen de buren Jac. en Ria R. kennis maken. Frans kon het al snel goed met Jac. vinden terwijl ik Ria wel erg oppervlakkig vond. Zij was vooral geïnteresseerd in mode en in de zon liggen, ik niet. Jac. liet zich de borrel die avond goed smaken --- "er gaat toch niets boven Bokma, je proeft het direct."

Op een vrijdagnamiddag vroeg Frans of Jac. zin had om de week af te sluiten door samen voor de avond maaltijd een borrelje te drinken. Die uitnodiging nam Jac. graag aan en zo zaten Frans en Jac. aan de borrel terwijl ik in de keuken voor de maaltijd zorgde.

In dat flat lag heel handig de keuken naast de kamer, beide aan de voorkant. Door een vrij groot raam kon je vanuit de keuken de kamer in kijken, wat erg gemakkelijk was omdat ik de kinderen kon blijven zien tijdens de uren die ik toch in de keuken doorbracht.

Zo zag ik dat de heren het er naar hun zin hadden. Frans vertelde me later dat Jac. opnieuw lovend had gesproken over Bokma. Hij geloofde niet dat Jac. echt het verschil kon proeven. "Hij wil alleen maar doen alsof hij er verstand van heeft."

Dat Frans gastvrij was daar was Jac al snel achter gekomen. Jac. maakte er dan ook al snel een gewoonte van om op vrijdagavond na zijn werk eerst even bij ons langs te komen alvorens hij naar Ria ging, die was toch nog aan het koken en hij had wel trek in een borrel voor het eten. Door een dergelijk type komt Den Haag aan zijn naam, dik doen op een ander zijn beurs. In Leiden noemen ze zoiets "Klaplopen"

Frans kon via zijn werk bij de horeca-inkoopcentrale zijn drankjes inkopen wat de prijs aangenaam maakte, maar dat wist Jac. niet. Ging hem ook niets aan.

Toen Frans het zat werd telkens weer te moeten horen dat er maar één echte goede borrel bestaat die Bokma heet, besloot hij de buurman op de proef te stellen.

De eerst volgende keer dat hij zijn inkopen deed, kocht hij een fles "pijn in je hoofd jenever" zoals hij het noemde omdat het bocht was. Hij goot deze goedkope jenever over in een lege Bokma fles en wachtte zijn moment af.

Daar heeft hij niet lang op moeten wachten. De eerste vrijdag die zich aandiende diende ook Jac. zich aan. "Hebben we even tijd voor een week afsluitertje goede vriend?". "Natuurlijk," zei Frans, "kom er in". En terwijl de mannen de kamer in gingen dook ik de keuken in. Frans keek me even aan met een blik die zei, "nu gaat het gebeuren." Ik heb het wel even benauwd gehad.

Maar Jac. viel door de mand. Hij prees wederom de kwaliteit van dat vorstelijke nat met als resultaat dat hij nooit meer bij ons Bokma kreeg ingeschonken, maar het gemeenste spul dat er bestond zoals Frans het noemde. Hij liet de fles bocht dichtbij Jac. staan, kon hij zich zelf inschenken. Zelf zat hij dan een eindje verderop met de Bokma.

Het is totdat we weer eens gingen verhuizen altijd zo gebleven.

We woonden precies drie jaren in de Vrederustlaan 217.

Het bijzondere is, dat toen we daar kwamen wonen Frans zei " ik geef ons hier drie jaar." Later, toen we goed en wel in Arnhem woonden beseften we dat zijn woorden waren uitgekomen.

Mies, 6 Mei 2001

Mies Pinsen
Updated May 6, 2000